آموزش در دوران کودکی از دیرباز یک تمرکز اصلی در آموزش خانواده مدرن بوده است. در دهه گذشته، والدین به طور فزاینده ای پرورش توانایی های بنیادی فرزندان خود را به ویژه در مراحل اولیه رشد در اولویت قرار داده اند. ازدیاد کلاسهای آموزش اولیه، اسباببازیهای آموزشی و برنامههای یادگیری آنلاین پدیدار شدهاند که برای بسیاری از خانوادهها به انتخاب ارجح تبدیل شدهاند.
این روزها، بسیاری از والدین عجله دارند تا مهارت های اولیه را به فرزندان خود بیاموزند. آنها کودکان را به خواندن، شمارش اعداد و خواندن اشعار کهن در سنین پایین سوق می دهند. آنها فکر می کنند آموزش اولیه فقط به معنای "یادگیری قبل از زمان" است.
برخی حتی کودکان را از بازی آزادانه باز می دارند. در عوض، آنها بچهها را مجبور میکنند تمرینهای کتاب خستهکننده انجام دهند و از اسباببازیهای سفت و مکانیکی استفاده کنند. آنها امیدوارند که این راه سریع به این-«بچه های باهوش» تبدیل شود.
اما متأسفانه، این راهها برای بچههای کوچک خوب کار نمیکنند. والدین بیش از حد روی تحمیل دانش به فرزندان تمرکز می کنند. آنها توجه چندانی به اجازه دادن به بچه ها ندارند که دنیا را احساس کنند و مانند خودشان رفتار کنند.

این نوع آموزش برخلاف رشد واقعی کودکان است. بچه ها اغلب شروع به بیزاری از یادگیری می کنند. آنها کنجکاوی خود را برای کشف چیزهای جدید از دست می دهند.
علاوه بر این، این روش به بچه ها کمک نمی کند تا مهارت های مفیدی ایجاد کنند. این نمی تواند به آنها یاد دهد که از دستان خود به خوبی استفاده کنند، با دیگران کنار بیایند، یا خلاقانه-به مهارت هایی فکر کنند که بچه ها بیشتر به آن نیاز دارند.
این به هیچ وجه راه خوبی برای ارائه آموزش اولیه با کیفیت به کودکان نیست. بنابراین، یافتن روشهای آموزشی اولیه علمی که با طبیعت کودکان همسو باشد و یادگیری را با بازی ترکیب کند، به نیاز فوری والدین امروزی تبدیل شده است. به نظر من، زمین بازی سرپوشیده یک انتخاب عالی است که سرگرمی و آموزش اولیه را متعادل میکند و به کودکان اجازه میدهد از طریق بازی آرام-به یادگیری اولیه با کیفیت بالا دست یابند.
اولاً، آموزش سخت اولیه، تمایلات طبیعی کودکان را خفه می کند. گودالهای شنبازی در فضای داخلی با الگوهای رشد کودکان خردسال همراستا هستند و پایهای محکم برای رشد حسی ایجاد میکنند.
امروزه بسیاری از مدلهای آموزش اولیه سنتی در یک تصور اشتباه اصلی مشترک هستند: تأکید بیش از حد بر انتقال دانش در حالی که از حیاتیترین نیازهای کودکان خردسال برای رشد حسی و کاوش لمسی غفلت میشود. به طور گسترده ای شناخته شده است که سن 0-6 سالگی دوره طلایی رشد حسی و ارتباطات عصبی در مغز کودکان است. کودکان خردسال برای درک جهان و ایجاد شناخت نیاز به لمس، درک و دستکاری اشیاء واقعی دارند. روشهای آموزشی اولیه که-اجباراً دانش کتاب را تغذیه میکنند و بازی عملی را محدود میکنند، مستقیماً مسیرهای کاوش حسی کودکان را مسدود میکنند و به طور بالقوه مانع رشد لامسه و هماهنگی فیزیکی میشوند.
در مقابل، منطقه ماسه بازی سرپوشیده ما دارای شن و ماسه آموزشی انتخابی ویژه-ایمن، بی بو، و متشکل از ذرات صاف و گرد است. عاری از لبه های تیز، ناخالصی ها یا گرد و غبار، نیازهای لمسی کودکان خردسال را کاملا برآورده می کند و نگرانی های والدین در مورد ایمنی و بهداشت را از بین می برد. در حالی که کودکان با دستان خود شن و ماسه را چکه می کنند، الک می کنند، روی هم می ریزند و شکل می دهند، نوک انگشتان آنها دائماً با دانه های ریز درگیر می شود. این کار اعصاب لمسی دست ها را تحریک می کند، مهارت انگشتان و مهارت های حرکتی ظریف را افزایش می دهد. رشد این مهارتهای حرکتی ظریف مستقیماً با رشد مغز و تواناییهای آینده مانند نوشتن و مراقبت از خود ارتباط دارد.
برخلاف تمرینهای سخت آموزش اولیه، محیط بازی رایگان- جعبههای ماسهبازی سرپوشیده به طور طبیعی با میل ذاتی کودکان به کاوش همخوانی دارد.
بدون نیازهای اجباری یا فشار، کودکان به طور ناخودآگاه به اهداف اصلی رشد حسی از طریق بازی همه جانبه دست می یابند. این همچنین به تسکین احساسات کمک می کند و کودکان را در حالتی شاد و آرام نگه می دارد که از رشد متعادل جسمی و ذهنی حمایت می کند.
علاوه بر این، در حالی که آموزش اولیه-در-یا در خانه- اغلب فاقد تعامل اجتماعی است، منطقه شن گودال سرپوشیده کودکان را در رشد اجتماعی و شناختی جامع غرق میکند.
بسیاری از والدین آموزش اولیه{0} خصوصی یا خانگی را انتخاب میکنند که اغلب فاقد سناریوهای اجتماعی است. کودکان محصور در محیط های منزوی، محروم از ارتباط و همکاری با همسالان، ممکن است درونگرا، خجالتی یا تمایلی به اشتراک گذاری نداشته باشند-که مستقیماً با هدف اصلی آموزش اولیه در تضاد است: پرورش شخصیت های خوب-. برخی از والدین بیش از حد بر دانش آکادمیک تأکید می کنند در حالی که از رشد عاطفی{5} اجتماعی غفلت می کنند. حتی اگر بچهها مهارتهای اساسی را تسلط یابند، ممکن است برای انطباق با محیطهای گروهی مشکل داشته باشند و در هنگام انتقال به پیشدبستانی یا مدرسه با چالشهایی مواجه شوند.
منطقه ماسه بازی سرپوشیده ما به عنوان یک فضای اجتماعی طبیعی برای کودکان عمل می کند. در اینجا، بچه ها به طور خودجوش گروه های بازی تشکیل می دهند، قلعه های شنی می سازند، گودال ها را حفر می کنند و بیل ها و قالب ها را به اشتراک می گذارند. از طریق این تعاملات، آنها به تدریج یاد می گیرند که ارتباطات را آغاز کنند، به اشتراک گذاری مودبانه را تمرین کنند و همکاری کنند. وقتی اختلافات جزئی پیش میآید، آنها همچنین یاد میگیرند که در مورد راهحلها مذاکره کنند-همه تمرینهای واقعی در توسعه مهارتهای اجتماعی و هوش هیجانی.
به طور همزمان، بازی در جعبه شنی رشد شناختی را افزایش میدهد: کودکان قد، اندازه و عمق را از طریق قالبگیری شن و ماسه درک میکنند. تشخیص اشکال اساسی مانند دایره، مربع، و مثلث با استفاده از قالب. و مفاهیم فضایی را از طریق حفاری و حمل ماسه درک کنید. این تجربیات محرک شناختی شهودی و عمیقتری نسبت به یادگیری کتابهای درسی ارائه میکنند و تأثیرات ماندگارتری نسبت به سخنرانیهای آموزش اولیه غیرفعال دارند. از طریق شن بازی گروهی در داخل خانه، کودکان در حالی که به تدریج شخصیتی برونگرا پیدا میکنند و یاد میگیرند که با جمعی ادغام شوند، شادی پیدا میکنند-بهطور کامل به کاستیهای اجتماعی آموزش اولیه سنتی رسیدگی میکنند.
آموزش زودهنگام سریع می تواند خلاقیت را از بین ببرد. اما بازی رایگان در منطقه سرپوشیده استخر شنی کودکان به بچه ها اجازه می دهد از تخیل خود استفاده کنند و مهارت های عملی خود را ایجاد کنند.
امروزه، بسیاری از والدین خواهان «نتایج سریع» از آموزش اولیه هستند. آنها برنامه های ساختاریافته با پاسخ های ثابت و مراحل سخت را انتخاب می کنند. اما آنها متوجه نمی شوند که این روش ها به آرامی تخیل و خلاقیت کودکان را از بین می برد. آنها باعث میشوند بچهها سخت فکر کنند و شجاعت کاوش به تنهایی را از دست میدهند.
آموزش اولیه واقعاً خوب پاسخ های استاندارد را مجبور نمی کند. این به کودکان فضایی می دهد تا آزادانه کاوش کنند. به آنها اجازه می دهد خودشان فکر کنند و شجاعانه خلق کنند.
منطقه شنی سرپوشیده ما هیچ قانون سختگیرانه یا وظایف مورد نیازی ندارد. بچه ها می توانند شن و ماسه را هر طور که دوست دارند در قلعه ها، کوه ها یا حیوانات بسازند. آنها می توانند از ابزارهای کوچک برای حفر تونل و ساختن رودخانه استفاده کنند. هر خلاقیتی از تخیل آنها سرچشمه می گیرد و هر تلاشی مهارت های عملی آنها را بهبود می بخشد.
این نوع بازی آزاد خلاقیت کودکان را بیدار می کند. این به آنها کمک می کند تا مستقل فکر کنند و مشکلات را حل کنند - چیزی که هیچ برنامه آموزشی دقیق اولیه نمی تواند آن را کپی کند.
یک پایه قوی در اوایل کودکی از عجله برای یادگیری دانش حاصل نمی شود. این از کاوش طولانی مدت، رایگان و بازی لذت بخش - مانند بازی در شن - با راهنمایی ملایم ناشی می شود.
فقط از این طریق است که کودکان می توانند با خوشحالی رشد کنند و مهارت هایی را توسعه دهند که برای زندگی آنها مفید باشد.
برای والدینی که اولویت را آموزش در دوران کودکی قرار می دهند، برنامه های سفت و سختی را که غرایز طبیعی را خفه می کنند کنار بگذارند و به جای آن، کودکان را به سمتی سوق دهند.گودال شنی زمین بازی سرپوشیده ما-جایی که میتوانند آزادانه در محیطی امن و راحت بازی کنند و کاوش کنند-رویکرد علمی مناسبی را نشان میدهد که با اصول توسعه همسو است.
این رویکرد به کودکان اجازه میدهد تا ماهیت بازیگوش خود را رها کنند و شادی فراوانی را تجربه کنند و در عین حال به رشد حسی، شناختی، اجتماعی و خلاقانه-بهدقت شایستگیهای کلیدی رشد را باز کنند. این نشان دهنده راه حل بهینه برای آموزش دوران کودکی است.

